Wetende dat het allemaal niet echt was. Uiteindelijk kon ik zo niet leven.
En zij?
Ze had iets buitengesloten, ergens diep binnen in haar.
De waarheid dat ze eens wist maar koos te vergeten.
Limbo werd haar realiteit.
Wat gebeurde er toen je wakker werd?
Om wakker te worden na decennia.
Oude zielen die terug jong werden.
Ik wist dat er iets mis was met haar. Maar ze wilde het niet toegeven.
Uiteindelijk vertelde ze me de waarheid. Ze was bezeten door een gedachte.
Een heel eenvoudige gedachte, die alles veranderde.
Dat onze wereld niet echt was.
Dat ze wakker moest worden om terug te keren naar de realiteit.
Om terug naar huis te kunnen, moesten we zelfmoord plegen.
Hoe zit het met je kinderen? - Ze dacht dat het projecties waren.
Dat onze echte kinderen op ons aan het wachten waren, ergens daar boven.
Ik ben hun moeder. - Kalmeer.
Denk je niet dat ik het verschil zie?
Als dit mijn droom is, waarom kan ik het dat niet controleren?
Omdat je niet weet dat je droomt!
Ze was er zeker van. Ik niks kon doen. Hoeveel ik ook smeekte of pleitte.
Ze wilde het doen, maar ze kon het niet alleen, ze hield teveel van mij.
Ze bedacht een plan voor ons jubileum.
Schatje, wat ben je aan het doen? - Ga met me mee.
Kom terug naar binnen. Vooruit.
Nee.
Ik ga springen en jij gaat met me mee.
Nee, dat doe ik niet. Luister naar me.
Als je springt, word je niet wakker, weet je nog?
Dan ga je dood. Kom terug naar binnen.
Dan kunnen we praten. - We hebben genoeg gepraat.
Mal.
Stap op de rand, en dan praten we.
Laten we er over praten.
Ik vraag je om een loopje met het lot te nemen.
Nee, schatje...
dat kan ik niet, je weet dat ik dat niet kan.
Denk eens aan onze kinderen.
Aan James, en Phillipa.
Als ik zonder jou ga, nemen ze hen toch weg.
Wat bedoel je? - Ik heb 'n brief naar m'n advocaat gestuurd.
Uitleggend hoe ik vrees voor m'n veiligheid.
Hoe je me bedreigd hebt met de dood.
Waarom heb je dat gedaan? - Ik hou van je, Dom.
Waarom zou je me dat aandoen? - Je schuldgevoel van 'n keuze wegnemen.
We gaan naar huis, naar onze echte kinderen.
Nee, Mal, luister naar me. Mal, kijk me aan, alsjeblieft.
Je wacht op een trein. - Doe dit niet!
Een trein die je ver weg neemt.
James en Phillipa wachten op ons. - Je hoopt waar deze trein je heen brengt.
Maar je weet het niet zeker. - Kijk me aan!
Maar het maakt niet uit. - Verdomme.
Omdat we samen zullen zijn. - Kijk me aan.
Mal, nee!
Ze was gezond verklaard door drie verschillende psychiaters.
Dat maakte het voor mij onmogelijk, om de verklaren hoe gek ze was.
Wat ga je doen? Het is nu of nooit, Cobb.
Oké, laten we gaan.
Ik liet m'n kinderen achter, en zoek sindsdien een manier terug.
Je schuldgevoel definieert haar. Dat maakt haar sterker.
Maar jij bent niet verantwoordelijk voor de gedachte dat haar vernietigd heeft.
Als we hierin willen slagen...
moet je jezelf vergeven en je zult haar moeten confronteren.
Je moet dat niet alleen doen. - Nee.
Ik doe het voor de anderen, want ze beseffen niet welk risico ze genomen hebben.
We moeten weg hier. - De tijd is voorbij.
Ik weet geen combinatie. Toch niet dat ik weet.
Er staat nu iemand in je vaders kantoor, en die wacht op de combinatie.
Geef me de eerste zes cijfers, die in je opkomen.
Ik weet het gewoon niet. - Nu!
Ik zei nu!
Vijf, twee, acht, vier, negen, een.
Je gaat beter mogen doen. Doe ze een zak om.
We gaan een ritje maken.
We zijn levend meer waard. Hoor je me?
Wat heb je?
Zijn relatie met zijn vader is erger dan we dachten.
En hoe helpt dat ons? - Een grotere catharsis.
Hoe gaan we het doen? - Ik ben ermee bezig.
Denk sneller. De projecties komen snel dichterbij.
We moeten hier wegwezen, voordat ze straks binnenvallen.
Durf wat stoutmoediger te dromen.
We moeten zijn wrok verplaatsen van zijn vader naar zijn peetvader.
Ga je zijn enige positieve relatie kapotmaken?
Nee, we herstellen de relatie met zijn vader, door het verraad van z'n peetvader te tonen.
We moeten Fischer infeite meer geld vragen dan Saito.
De beveiliging wordt erger als we dieper gaan. - Ik denk als Mr Charles te gaan.
Wie is Mr Charles? - Slecht idee.
Als we naar het hotel gaan, zal Fischer's beveiliging ons aanvallen.
Ik ga als Mr Charles, zoals eerder. - Heb je dat eerder gedaan?
Ja, en het werkte niet. De subject besefte dat hij droomde...
en zijn onderbewustzijn vernietigde ons. - Geweldig dus, hè?
We hebben een afleidingsmanoeuvre nodig. - Daarvoor heb ik een dame in gedachte.
Luister, rij voorzichtig. Het gaat er daar ruw aan toegaan.
Spring niet te snel, we krijgen maar één kans op die schok.
Ik laat de muziek spelen. De rest is aan jullie.
Zijn jullie er klaar voor? - Klaar.
Slaapwel.
Verveel ik je?
Ik vertelde je mijn verhaal. Je vond het blijkbaar maar niets.
Ik heb nogal veel aan mijn hoofd.
Daar gaat Mr Charles.
Mr Fischer, toch?
Leuk je weer eens te zien. Rod Green, van marketing.
En jij moet...? - Vertrekken.
Voor als je je verveelt.
Ze heeft je afgewezen, tenzij haar nummer echt bestaat uit zes cijfers.
Toffe manier om vrienden te maken, als iemand je portefeuille steelt.
Verdomme, die koste... - 500 dollar, toch?
Maak je geen zorgen. Mijn mensen regelen het al.
Wie of wat is Mr Charles?
Het is een tactische zet om Mr Fischer tegen zijn onderbewustzijn te keren.
Waarom keur je het af?
Dat betekent dat hij hem moet vertellen dat hij droomt.
Dat geeft veel aandacht aan ons.
Zei Cobb niet om dat nooit te doen?
Nu zie je hoeveel Cobb zelf dingen doet, waarvan hij zegt nooit te doen.
Mr Saito, mag ik u even storen? - Neem me niet kwalijk, maar...
U ziet er goed uit. - Vermakelijk, Mr Eames.
Turbulentie in het vliegtuig? - Nee, veel dichterbij.
Yusuf zijn rijgedrag.
Sorry, maar wie was u ook alweer? - Rod Green van marketing.
Maar dat klopt niet, hè?
Mijn naam is Mr Charles, dat weet je toch nog wel?
Ik ben hoofd van uw beveiliging hier.
Stap uit op 'n andere verdieping. Blijf doorgaan.
Dump de portefeuille. De beveiliging vindt hem wel.
We moeten Mr Cobb meer tijd geven.
Beveiliging.
Werk je voor het hotel?
Ik ben gespecialiseerd in een specifieke soort van beveiliging.
Onderbewustzijnbeveiliging. - Heeft u het over dromen?
Heeft u het over extractie? - Ik ben hier om je te beschermen.
Mr Fischer, ik ben hier om u te beschermen tegen ongewenste toegang van je bewustzijn...
via uw dromen. Je bent hier niet veilig.
Ze komen je halen.
Vreemd weer, hè?
Voel je dat?
Wat is er aan de hand? - Cobb toont Fischer...
de bijzonderheid van de droom.
Fischer laat zijn onderbewustzijn naar de dromer zoeken. Naar mij.
Snel, kus me.
Ze kijken nog steeds naar ons.
Ja, het was het proberen waard.
We moeten hier weg.
Voel je dat? Dit is waar je voor bent getraind, Mr Fischer.
Let op het vreemde weer. Hoe de zwaartekracht verandert.
Niks daarvan is realiteit. Je zit in een droom.
De eenvoudigste manier om dat te testen, is te herinneren hoe je in het hotel aankwam.
Ja, ik... - Ademen, herinner je training.
Je moet aanvaarden dat je in een droom zit en ik je kom beschermen.
Ga verder.
Ze zijn niet echt? - Nee.
Ik ben een verdediging van je onderbewustzijn.
Ik kom je beschermen tegen extractie.
En ik geloof dat dit nu aan de hand is.
Kun je me hier weghalen? - Meteen, volg mij.
Jezus, wat doe je?
Ze zijn gestuurd om je te ontvoeren.
Als je mijn hulp wilt, moet je rustig blijven.
Ik heb uw hulp nodig.
Als dit een droom is, pleeg ik zelfmoord om wakker te worden.
Dat zou ik niet doen.
Ik geloof dat ze u verdoofd hebben. Het kan zijn dat u niet wakker word.
Je geraakt in een verdere droomtoestand. Je weet waar ik het over heb.
Herinner je de training.
Herinner je wat ik tegen je zei. Geef me het pistool.
Deze kamer ligt onder de 528? - Ja.
Denk na, Mr Fischer. Wat herinner je je van voor deze droom?
Er werd veel geschoten.
Het regende.
Oom Peter.
We zijn ontvoerd. - Waar hielden ze jullie?
In een busje. - Dat verklaard de zwaartekracht veranderingen.
Je zit nu in het busje. Ga door.
Het had iets te doen met een kluis.
Waarom is het zo moeilijk om te herinneren?
Je onthoudt nooit een droom. Dat kost jaren oefening.
Jij en Browning zijn in deze droom getrokken omdat ze iets stelen uit je bewustzijn.
Focus en herinner wat dat is.
Wat is het, Mr Fischer? Denk. - Een combinatie.
Ze vroegen me om de eerste zes cijfers die bij me opkwamen.
Ze proberen om de nummers uit je onderbewustzijn te trekken.
Dat kan van alles betekenen. We zitten in een hotel nu.
We moeten hotelkamers proberen.
Wat was dat nummer? Probeer het te herinneren.
Dit is heel belangrijk.
Vijf, twee...
Het was een lang nummer. - Da 's goed genoeg, we beginnen daar.
De vijfde verdieping.
Gebruik je een timer? - Nee, ik moet het zelf inschatten.
Als jullie slapen in 528, wacht ik Yusuf 's schok.
Hoe weet je wanneer? - Zijn muziek waarschuwt me.
En als het busje het hek van de brug raakt. Dat is feilloos.
Dan hebben we een mooie gelijktijdige schok.
Als het te snel is, worden we niet wakker.
Als het te laat is, kan hij ons niet meer laten vallen.
Waarom niet? - Omdat het busje dan in vrije val is.
Hij kan je niet laten vallen zonder zwaartekracht. - Juist.
Ze horen bij mij.
Mr Charles. - Weet je wat dat is, Mr Fischer?
Ze probeerden je te verdoven. - Ik ben toch al verdoofd?
Nogmaals. - Dus een droom in een droom?
Ik zie dat je veranderd bent. - Wat?
Sorry, ik vergiste me met iemand anders.
Vast een goed uitziende kerel.
Dat is een projectie van Fischer.
We volgen hem en kijken hoe hij zich gedraagt. - Waarom?
Het vertelt ons of Fischer iets door heeft.
Oom Peter? - Je zei dat jullie samen ontvoerd waren.
Nee, ze hadden hem al. Ze martelden hem. - En zag je dat?
De ontvoerders werkten voor jou? - Robert...
Probeer je die kluis open te krijgen voor het nieuwere testament?
Het bedrijf is mijn hele leven. Ik laat je het niet vernietigen.
Ik ga mijn erfgoed niet vergooien, waarom zou ik?
Ik kon je niet in je vaders voetstappen laten gaan.
Wat? - Dat testament is zijn laatste belediging.
Hij daagde je uit zelf iets op te bouwen voor jezelf...
door te vertellen dat je zijn prestaties niet waardig bent.
Dat hij teleurgesteld was? - Ja, het spijt me.
Hij heeft ongelijk, jij kan dat beter dan hij ooit deed.
Mr Fischer, hij liegt.
Hoe weet je dat? - Ik ben kenner.
Hij verbergt iets en we moeten uitzoeken wat dat is.
Ik wil dat jij hetzelfde met hem doet als hij met jou zou doen.
Zoek in zijn onderbewustzijn hetgeen wat hij niet wil dat jij weet.
Hij is verdoofd.
Wiens onderbewustzijn gaan we nu in?
In die van Fischers.
We vertelden dat het Browning was, zodat hij deel van ons team is.
Hij gaat ons helpen in zijn eigen onderbewustzijn te breken.
De beveiliging komt eraan. - En ik geef ze een mooie achtervolging.
Als je maar terug bent voor de schok. - Slaapwel, Mr Eames.
Ben je in orde?
Ben je er klaar voor? - Ja, ik ben klaar.
Cobb?
Wat is daar beneden?
De waarheid die Fischer moet leren.
Ik bedoel, wat is daar beneden voor jou?
Heb je dat gezien?
Eames, dit is jouw droom, lok de beveiliging daar weg.
Wie leid Fischer naar binnen? - Niet ik.
Als ik de route ken, worden we ontdekt.
Ik heb de plaats ontworpen. - Nee, jij gaat met mij.
Ik kan het doen.
Breng hem naar de bovenste verdieping. Fischer, jij gaat met hem mee.
En jij?
Hou dit aan. Ik blijf de hele tijd luisteren.
De ramen boven zijn groot genoeg om je te beschermen van die zuidelijke toren, zie je dat?
Jij gaat niet mee?
Als je de waarheid over je vader wil, zal je zelf in Brownings hoofd moeten.
Laten we gaan, Fischer.
Alarm.
Ik hoop dat je klaar bent.
Nee, het is te vroeg.
Cobb, hoor je dat? Ik hoorde het twintig minuten geleden al.
Ik dacht dat het de wind was. - Ik hoor het. Het is muziek.
Dus wat doen we? - We gaan snel.
Yusuf's sprong duurt tien seconden.
Dat geeft Arthur drie minuten.
Dat geeft ons hoeveel? - Zestig minuten.
Lukt hen die route in een uur? - Ze moeten nog op 't terras geraken.
Dan hebben ze een nieuwe, directere route nodig.
Het is ontworpen als een doolhof.
Er moeten andere toegangen zijn die doorheen het doolhof gaan.
Heeft Eames iets toegevoegd? - Kan ik dat wel zeggen? Als Mal dat ontdekt...
Hier is geen tijd voor. Heeft hij iets toegevoegd?
Een paradox doorheen het doolhof. - Leg ze dat uit.
Saito. - Zeg het maar.
Paradox.
Wat was dat? - De schok.
Cobb, hebben we het gemist? - Ja we hebben het gemist.
Kon niemand over een strand dromen?
Wat doen we nu? - De klus afmaken voor de volgende schok.
Welke volgende schok? - Als het busje het water raakt.
Hoe laat ik je vallen zonder zwaartekracht?
Arthur heeft nog twee minuten. Wij ongeveer twintig.
Gaat het?
Er is iets mis, ze komen onze kant op. Ze weten iets.
Zorg voor wat meer tijd.
Tegenover ons is de bankkluis.
Heeft die ook ramen? - Anders zou het geen kluis zijn.
Eens kijken wat Fischer vindt.
Zijn deze projecties van zijn onderbewustzijn? - Ja.
Vernietig je dat gedeelte? - Nee, het zijn enkel projecties.
Je bent veilig maar schiet op. Er is een heel leger op komst.
Ik ben binnen.
Er is daar iemand. - Fischer, het is een val.
Nog even langer.
Nee, ze is niet echt.
Hoe weet je dat? - Ze is maar een projectie.
Fischer is echt.
Eames, onmiddellijk naar de kluis.
Wat is er gebeurd? - Mal heeft Fischer vermoord.
Ik kon haar niet neerschieten.
Reanimeren heeft geen zin. Zijn bewustzijn zit al gevangen.
Het is voorbij.
Dan hebben we dus gefaald? - We zijn klaar.
Sorry.
Ik ben niet degene die terug moet naar z'n familie.
Jammer, ik had graag het vervolg gekend. Ik was zeker dat we dit hadden.
Ik zet de springstof.
Er is nog een andere manier.
We moeten Fischer gewoon daar beneden volgen.
Niet genoeg tijd. - Nee, er zal genoeg tijd zijn.
En we zullen hem vinden. En zodra Arthur zijn muziek begint...
gebruik je de defibrillator om hem te reanimeren.
We geven hem zijn eigen schok.
Je brengt hem daarbinnen en zodra de muziek stopt, blaas je het ziekenhuis op...
en gaan we bij elke schok elke laag omhoog.
Het is het proberen waard.
En Saito kan de wacht houden terwijl ik de springstof plaats.
Saito redt het nooit, toch? - We moeten dit proberen.
Ga. Als je niet terug bent bij de schok ga ik zonder jullie.
Ze heeft gelijk.
Kan je het aan? Mal zal er zijn. - Ik weet waar ik haar kan vinden.
Ze heeft Fischer. - Hoe weet je dat?
Ze wil dat ik hem achterna kom.
Ze wil dat ik bij haar beneden ben.
Gaat het?
Dit is jouw wereld? - Geweest.
Hier zal ze zijn.
Let op Fischer terwijl ik springstof plaats.
Geen plaats voor toeristen, toch?
Doe niet idioot.
Heb jij dit alles gebouwd? Het is verbazingwekkend.
We hebben jaren lang gebouwd.
We begonnen met herinneringen.
Deze kant op.
Dit was onze buurt. Plaatsen uit ons verleden.
Ons eerste appartement.
Toen in dat gebouw daar.
Toen ze zwanger werd, werd dat ons thuis.
En dit alles heb je gebouwd uit herinneringen?
Ik zei toch dat we tijd zat hadden.
Wat is dat?
Het huis waar Mal opgroeide. - Zou ze daar zijn?
Kom op.
We wilden beide in een huis wonen maar we hielden van dit soort gebouwen.
In de echte wereld moet je kiezen, hier niet.
Hoe krijgen we Fischer terug? - We moeten voor een schok zorgen.
Hoe dan?
Ik ga improviseren. Er is iets dat je moet weten over mij.
Over inplanting.
Een gedachte is als een virus. Erg sterk.
Erg besmettelijk. Uit elk zaadje kan een idee volgroeien.
Ze kunnen groeien of definiëren...
of je vernietigen.
Zelfs de kleinste gedachte, zoals...
je wereld is niet echt.
De kleinste gedachte dat alles verandert.
Zo zeker van je wereld. Wat echt is. Denk je dat hij dat is?
Of is hij net zo verloren als ik was?
Ik weet wat echt is.
Je hebt geen vreemde twijfels?
Voel je je niet achtervolgt, Dom?
Achterna gezeten door onbekende bedrijven en de politie?
Zoals de projecties de dromer achtervolgen.
Geef het toe, je gelooft niet meer in één realiteit.
Dus kies. Kies om hier te zijn. Kies mij.
Je weet dat ik terugmoet naar onze kinderen omdat jij ze achterliet.
Omdat jij ons hebt verlaten. - Je hebt het mis.
Ik heb het niet mis. - Je bent verward.
Onze kinderen zijn hier en je zou hun gezichten terug willen zien, toch?
Ja, maar ik ga ze daarboven zien.
Daarboven? Luister naar jezelf.
Dit zijn onze kinderen. Kijk maar.
James, Phillipa. - Dat zijn niet mijn kinderen.
Je blijft jezelf dat vertellen maar je gelooft het niet.
Nee, ik weet het. - Wat als je het verkeerd hebt?
Wat als ik echt ben?
Je blijft jezelf vertellen wat je weet. Maar wat geloof je?
Wat voel je?
Een schuldgevoel.
Ik voel een schuldgevoel, Mal.
Het maakt niet wat ik doe of hoe hulpeloos ik ben...
hoe verward ook, dat schuldgevoel is er altijd.
Die me doet herinneren aan de waarheid. - Welke waarheid?
Dat de gedachte die aan je werkelijkheid deed twijfelen van mij kwam.
Je plantte de gedachte in mijn bewustzijn?
Waar heeft zij het over?
De reden dat ik wist dat het mogelijk was, is omdat ik het bij haar als eerste heb gedaan.
Ik heb het bij mijn vrouw gedaan. - Waarom?
We waren hier verdwaald. Dus moesten we ontsnappen.
Maar ze wou het niet aanvaarden.
Ze had iets buitengesloten, ergens diep binnen in haar.
De waarheid dat ze eens wist maar koos te vergeten.
Ze kon zich niet bevrijden.
Dus besloot ik er naar te zoeken.
Diep in haar bewustzijn vond ik die geheime plek.
Ik heb ingebroken en plantte een gedachte.
Een simpel gedachte dat alles zou veranderen.
Dat haar wereld niet echt was.
En dat dood de enige uitweg was.
Je wacht op een trein.
Een trein die je ver weg neemt.
Je hoopt waar deze trein je heen brengt.
Maar je weet het niet zeker.
Maar het maakt niet uit. Vertel me waarom.
Omdat we samen zullen zijn.
Ik had geen idee dat die gedachte zou groeien als een tumor.
Zelfs nadat je terugkwam naar de realiteit.
Je bleef geloven dat je wereld niet echt was.
Dat de dood de enige uitweg was.
Mal, nee!
Dus je besmette m'n bewustzijn? - Ik wilde je redden.
Je hebt me bedrogen?
Je kan je belofte nog nakomen. We kunnen nog steeds bij elkaar zijn.
In deze wereld die we samen hebben gemaakt.
We moeten Fischer halen.
Je mag hem niet hebben. - Als ik hier blijft, laat je hem dan gaan?
Waar heb je het over?
Hij ligt op het terras. - Kijk of hij nog leeft.
Cobb, dit kan je niet doen. - Ga nu kijken.
Hij is hier. Er is tijd, maar je moet nu komen.
Neem Fischer mee. - Je kunt hier niet blijven om bij haar te zijn.
Dat doe ik ook niet.
Saito is ondertussen dood, wat betekent dat hij hier ergens is.
Ik moet hem vinden.
Ik kan niet meer bij haar blijven omdat ze niet bestaat.
Ik ben de enige waarin je nog gelooft.
Dat wens ik meer dan wat ook...
maar ik kan je niet meer voorstellen met al je complexiteit, volkomenheid...
en al je onvolkomenheid.
Gaat het? - Kijk naar jezelf.
Je bent slechts een schim van m'n echte vrouw.
Je bent het beste wat ik kon doen. Maar je bent niet goed genoeg.
Wat doe je?
Improviseren.
Nee, nee.
Naar de kluis. Ga.
Ik was teleu... teleu... - Ik weet het, papa.
Ik weet dat je teleurgesteld bent. Dat ik niet zoals jou kon zijn.
Nee, ik was teleurgesteld...
omdat je dat probeerde te zijn.
Dat is de schok. Je moet nu gaan.
Vindt Saito en breng hem terug. - Doe ik.
Weet je nog dat je me vroeg om te trouwen? - Ja.
Je zei dat je droomde dat we samen oud zouden worden.
Dat was ook zo.
Weet je dat niet meer?
Ik mis je meer dan ik aankan.
We hebben onze tijd samen gehad.
Ik moet je laten gaan.
Het spijt me, Robert.
Nu weet ik dat mijn vader wou dat ik mijn eigen persoon was.
Niet alleen voor hem te leven. En dat is wat ik ga doen, oom Peter.
Wat is er gebeurd? - Cobb is gebleven.
Met Mal? - Nee, om Saito te vinden.
Hij zal verdwalen.
Nee, hij redt zich wel.
Ben je hier om me te doden?
Ik wacht op iemand.
Iemand uit een half vergeten droom.
Cobb?
Onmogelijk. We waren samen jong.
Ik ben een oude man.
Gevuld met spijt.
Wachtend op een eenzame dood.
Ik kwam terug voor jou.
Om je aan iets te herinneren.
Iets dat je ooit geweten hebt.
Dat deze wereld niet echt is.
Om me aan mijn afspraak te houden.
Teruggaan...
zodat we weer samen jong zijn.
Kom terug met mij.
Kom terug.
Een warme handdoek?
We komen binnen twintig minuten aan in LA.
Wilt u het immigratieformulier?
Dank u.
Warme handdoek, meneer? - Nee.
Wilt u het immigratieformulier?
Welkom thuis, Mr Cobb. - Dank u.
Welkom. Deze kant op.
Kijk eens wie er hier is.
Kinderen. - Papa.
Hoe gaat het met jullie?
Kijk wat ik gebouwd heb. - Wat dan?
Een huis van stenen...